Ένα δελφίνι ονειρεύεται

«Ποιος είσαι;»

«Είμαι ένας καρχαρίας και δεν έπρεπε να μου μιλάς, εμείς τρώμε εσάς τα δελφίνια, θα έπρεπε να με φοβάσαι!»

«Δεν φοβάμαι κάτι που δεν γνωρίζω»

Ο καρχαρίας σάστισε, κανένα δελφίνι δεν του είχε μιλήσει ποτέ έτσι..

«Να είσαι προσεκτικός.. υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι στην ανοιχτή θάλασσα» είπε ο καρχαρίας περισσότερο με περιέργεια παρά με θυμό..

«Που είναι οι φίλοι σου;»

«Μάλλον θα ψαρεύουν στη σιγουριά της λιμνοθάλασσας» απάντησε το δελφίνι.

«Και εσύ τι κάνεις εδώ μονάχος μακριά από τους ομοίους σου;» επέμεινε ο καρχαρίας.

«Ακολουθώ το όνειρο μου.. αναζητώ το τέλειο κύμα..»

Δεν φοβάμαι τα κρύα αφρισμένα κύματα που θα με παρασύρουν στην δίνη τους. Θα βάλω τα δυνατά μου να κολυμπήσω μακριά τους. Τρέμω τους ωκεανούς αυτούς που στην γαλήνη του βυθού τους θα με κάνουν να πιστέψω πως βρήκα το…τέλειο κύμα. 

Αναρτήθηκε από την Island Angel

Hurt me with the truth but never comform me with a lie !

Love by Grace

Οι έρωτες που μας σημάδεψαν δεν ήταν σχέσεις κοινωνικές, δεν ήταν συναναστροφές κοσμικές, ούτε για να «περνάμε καλά». Τι φτηνό αυτό το «περνάω»! Σαν «ξεπετάω». Οι σχέσεις που έχτισαν και καταστράφηκαν πάντα θα είναι το κτίσμα μας και η κατεδάφισή μας , και καμιά σχέση δεν έχουν με φιλία αυτά που έγιναν. Δεν μπορούν να προσποιηθούν –δεν επιτρέπεται- την αεράτη άνεση της χαρωπής φιλίας ˙ είναι πάντα πληγωμένες και πάντα θυμωμένες, σαν παιδιά προδομένα από τους γονείς τους. Έτσι πρέπει. Ο έρωτας είναι απολίτιστος, όχι πολιτισμένος, δεν πίνεις μαζί του έναν καφέ για να πεις τα νέα σου, για να δώσεις μετά φιλάκι στον αέρα και να πετάξεις ένα βάναυσα ανάλαφρο: «Να μη χαθούμε...» ή «Τα λέμε».
...
ένας έρωτας αληθινός, κι αν χώρισε, δεν αλλάζει. Μένει εκεί, μνημείο του βίου και της πολιτείας μας, ακίνητο σύμβολο μιας απόπειρας για αιωνιότητα που πληρώθηκε ακριβά.. Δεν γίνεται να εξελίξεις μια τέτοια ιστορία μετά το χωρισμό. Είναι πικρό, είναι ιερόσυλο. Μας τιμωρεί η καρδιά για τέτοια επιπολαιότητα και τέτοια ασέβεια. Πρέπει να εκτιμάμε όσα μας έφτασαν σε ακραία χαρά, σε ακραία ελπίδα, σε ακραίο πόνο. Είναι φοβερό βήμα ένας έρωτας όσο κι αν έληξε αποτυχημένος. Υπήρξε «σφετερισμός του απόλυτου». Δεν ξαναγγίζεται αυτό...

Αναρτήθηκε από την EvenStar

What's true in our minds is true, whether some people know it or not.

Τα άστρα που αντανακλούνται

Με ορμήνεψαν να κοιτώ χαμηλά, εκεί που τα πόδια μου

πατούν στον  νερόλακο και να βλέπω την λάσπη.

Μα εγώ σήκωσα τα μάτια μου ψηλά,

κάπου ανάμεσα στο χώμα και στον ουρανό

και είδα στον νερόλακο…

τα άστρα που αντανακλούνται.

Αναρτήθηκε από την Island Angel

Hurt me with the truth but never comform me with a lie !

Lavender Hills

Περπατώ ολομόναχη στην πλαγιά των λύκων.

Σε ένα μονοπάτι που έχουν φυτρώσει στην άκρη του κάτι πολύχρωμα όνειρα. Σαν αγριολούλουδα. 

Πέρα από τα σύνορα της ψυχής μου. 

Πέρα από τα σύνορα της λογικής μου.

Στην κόψη της νύχτας.

Οταν κάποια φορά στην ζωή σου νιώσεις πανικό χτυπά την πόρτα εκείνου που ξέρεις πως σε περιμένει.

Την ώρα του μεγάλου πανικού θα χτυπήσεις την πόρτα εκείνου που ορκίστηκε πώς πάντα θα σε περιμένει. 

Είδες που άδικα φοβόσουνα; 

Δεν χάλασε ο κόσμος λοιπόν, όταν όλοι θα σε απαρνηθούν και ο τελευταίος Ιούδας θα αρπάξει τα δηνάρια του, μόλις σε φιλήσει με πάθος στο στόμα.

Δεν τρέχει κάστανο αν κάποιος κολλητός σου σε δει μια μέρα γυμνή και ξεχασμένη σε ένα πεζοδρόμιο και σου δαγκώσει την ψυχή με τον οίκτο του. 

 Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, αν κάποτε γκρεμοτσακιστείς από τον βράχο που σκαρφάλωσες, γιατί πήρε το μάτι σου ένα ανθισμένο κυκλάμινο.

 

Αυτός θα είναι εκεί.

"Τελείωνε μωρό μου", θα σου πει. "Ξεπάγιασαν τα χέρια μου να περιμένουν να σε αγκαλιάσουν".

Ήταν ένα απομεσήμερο του Σεπτέμβρη. Ένα μοβ απομεσήμερο που τα ηλιοτρόπια ήταν δακρυσμένα, γιατί ο ήλιος τα είχε ξεχάσει και ταξίδευε πίσω από σκούρα σύννεφα

Κουράγιο έλεγα μέσα μου. Μην ιδρώνεις.

Ακόμα και αν φωνάξεις., θα σε ακούσει. Αφού στο είπε. 

Στ΄ ορκίστηκε πώς θα σε περιμένει

Φώναξα δυνατά ώσπου βράχνιασα.

Χτύπησα δυνατά ώσπου μάτωσαν τα χέρια μου

Κανείς....

Τι όμορφα που είναι τα μοβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη.. Ακόμα και όταν ξέρεις πως αυτός που νόμιζες πως θα σε περιμένει, κρύφτηκε πίσω από σκούρα σύννεφα και σε ξέχασε...

Αναρτήθηκε από την EvenStar

What's true in our minds is true, whether some people know it or not.