"Αξίζουν όλοι οι άνθρωποι;"

Διάβασα ένα άρθρο σήμερα. Είχε τίτλο "Αξίζουν όλοι οι άνθρωποι;". Το έχει γράψει ένα νέο παιδί, φοιτητής. Ένα παιδί που έχει επιλέξει έναν μοναχικό τρόπο σκέψης και ως φυσικό επόμενο, πιστεύω έναν μοναχικό τρόπο ζωής. Αναρωτιόταν αν υπάρχει λόγος να αναλωθεί και να χάσει τον καιρό του προσπαθώντας να γίνει περισσότερο "κοινωνικός". Θα παραθέσω το link του άρθρου για να διαβάσετε τις δικές του σκέψεις.

http://doppelsden.blogspot.gr/2007/09/blog-post_22.html

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η φράση "κάθησα και παρατήρησα". Πως είναι δυνατόν να την λέει ένα τόσο νέο παιδί. Θα ήθελα να το ταρακουνήσω και να του πω...
"Η ζωή αγόρι μου δεν είναι για να την παρατηρείς, αλλά για να την ζεις. Οι άνθρωποι δεν είναι εικόνες να τους κοιτάς. Πρέπει να τους ακούς, να τους αφουγκράζεσαι, να τους "κοιτάς" πραγματικά, να τους γνωρίζεις. Όχι, δεν αξίζουν όλοι. Και αυτό είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Αυτός που για σένα δεν αξίζει μία για κάποιον άλλον είναι ο κόσμος ολόκληρος. Αν όμως δεν τους γνωρίσεις, αν κλειστείς στον "βούρκο του κόσμου σου" όπως λες, πως θα κρίνεις ποιος αξίζει και ποιος όχι;  Και αν κάποιος από αυτούς είναι ο "δικός σου ολόκληρος κόσμος", πως θα τον αναγνωρίσεις αν πρώτα δεν τον γνωρίσεις;

Αναρτήθηκε από την EvenStar

What's true in our minds is true, whether some people know it or not.

La liberazione dell' anima

Έρχονται κάποιες φορές

που διαλέγεις και προχωράς έναν δρόμο

που ξέρεις ότι όσο και αν προσπαθήσεις

να τον διαβείς, σε κάποια σημεία θα ειναι 

δύσβατος,ισως και απροσπέλαστος.
 

Παρολαυτά,εσύ θα κάνεις ότι μπορείς για να φτάσεις ως εκεί που  θα διάλεξεις εσύ να πας κάνοντας όνειρα....όνειρα....όνειρα!

Τον ακολουθεις για να δείς μέχρι που 

μπορεί να σε βγάλει ή που εσύ ο ίδιος είσαι ικανός να τον φτάσεις.

Το πόσο θα κάταφερεις να τον περάσεις και να φτάσεις εκεί που θέλεις
εξαρτάται απο τις δυνάμεις  και τις αντοχές που έχει ο καθένας μας.
Κάνεις προσπάθειες να κρατήσεις τα όνειρα σου, ζωντανά,να τους δίνεις φώς,να τα ποτίζεις, με όλη την δύναμη που έχεις, για να μην σβήσουν
και δεν βλέπεις και δεν ακους τίποτα, παρά μονάχα τη φωνή της Ψυχής σου!

 

Περνάει όμως ο καιρός και βλέπεις ότι όλα είναι

μάταια,ο δρόμος που διάλεξες

ΕΙΝΑΙ απροσπέλαστος.

Προσπάθεις να τον διαβείς ξανά και ξανά αλλά

τιποτα! Ματώνεις.

 

Τι κάνεις;

Αφήνεις το όνειρο και φεύγεις;

Ή επιμένεις να βρείς τρόπο να το πιάσεις;

Υπάρχει τρίτη επιλογή?

Ναι....

 

Απομακρύνεσαι  απο το Όνειρο σου.

Δεν το σκοτώνεις, δεν το θάβεις...

απλά συνεχίζεις να το  Αγάπας σαν κάτι 

που Πάντα θα υπάρχει μέσα στην

Ψυχή σου!
Απελευθερώνεσαι...

Το μοιράστηκε η Γιάννα στο http://melodiaskepsewn.blogspot.gr

Αναρτήθηκε από την EvenStar

What's true in our minds is true, whether some people know it or not.

Η φούσκα

 Τελικά είχε δίκιο η Μάρω. Τις περισσότερες φορές σε απογοητεύουν οι άνθρωποι που σε γοητεύουν. Αν δεν μπορείς να γοητευτείς...πως θα απογοητευτείς;
 

Κακό πράγμα να δίνεις αφειδώς αξία σε ανθρώπους που δεν γνωρίζεις καλά. Που δεν έχουν υποβάλλει "διαπιστευτήρια" ότι δικαιούνται την αξία αυτή. Που δεν την έχουν αποδείξει ξανά και ξανά. Να τους αφήνεις να σε γοητεύουν. Δεν φταίνε αυτοί όταν σε απογοητεύσουν. Φταις εσύ και μόνο εσύ. Και η Αλκυόνη το ίδιο λέει: "μη ρίχνετε τα άγια στα σκυλια". Τι στο καλό τις διαβάζω αφού δεν τις "ακούω" και κάνω του κεφαλιού μου;
 

Ναι, είμαι πικραμένη (αυτό δεν σκεφτόσουν;). Και πικραμένη είμαι, και στεναχωρημένη είμαι και ότι θες είμαι. Μα πιο πολύ...είμαι θυμωμένη. Θυμωμένη με τον εαυτό μου. Θυμωμένη που η δική μου βλακεία και αδυναμία, επηρεάζει και τους ανθρώπους που αποδεδειγμένα έχουν αξία στη ζωή μου.
 

Σε ανθρώπους σαν εμένα, αλαφροίσκιωτους, θα έπρεπε να απαγορεύεται η αληθινή επικοινωνία με όλους τους ανθρώπους. Ίσως μόνο με κάποιους τρελλούς που μπορούν ακόμα να πουν "νιώθω" και πίσω από αυτή τη λέξη να κρύβεται στην πραγματικότητα η λέξη "καταλαβαίνω". Με νιώθεις τι θέλω να πω; 

Ίσως άνθρωποι σαν εμένα, να πρέπει να μένουν μόνοι, μέσα σε μια φούσκα. Να μην επηρεάζουν και να μην επηρεάζονται.

Ευχαριστώ την Island Angel για την πανέμορφη φωτογραφία.

Αναρτήθηκε από την EvenStar

What's true in our minds is true, whether some people know it or not.

Ψεύτικα χαμόγελα

Σήμερα μετρώ τα ξεμυτίσματα του Ήλιου μέσα απ' τα σύννεφα. Λες και το 'χει βρει παιχνίδι. 

Μα εδώ και λίγη ώρα, τα σύννεφα πύκνωσαν. Αραιά και που φαίνονται πιο ανοιχτόχρωμα, μα είναι πυκνά και ο Ήλιος μάλλον δεν είναι τόσο δυνατός για να τα διαπεράσει. 

Σκοτάδι απλώνεται σιγά σιγά. Στην αρχή απλά χαμηλώνει το φως μα δεν χάνεται τελείως. Στο τέλος όμως, το σκοτάδι θα νικήσει.

"Για λίγο", θα μου πεις.

"Για όσο χρειάζεται", θα σου πω, "για όσο χρειάζεται ώστε να ξεκουραστεί το πρόσωπό μου απ' το ψεύτικο χαμογελο.".

Αναρτήθηκε από την EvenStar

What's true in our minds is true, whether some people know it or not.

Κινούμενη άμμος

Μες το σκοτάδι άκουγα την φωνή σου να με καλεί χωρίς να σε βλέπω. Χωρίς να σε ξέρω.Υπήρχες πάντα εκεί και με περίμενες, στην μέση του κύκλου. Μα τα σκοτάδια μου ήταν άγρια και δυσκολεύτηκα πολύ να σε βρω. Ήταν πηχτά και τα βήματά μου αργά και εξουθενωτικά. Μα δεν το έβαλα κάτω. Η φωνή σου δεν με άφηνε να παραιτηθώ. Και σε συνάντησα...εκεί...στην μέση του κύκλου. Και τότε όλα τα σκοτάδια διαλύθηκαν ουρλιάζοντας απόκοσμες κατάρες.Μα δεν τις άκουσα. Τις κάλυψε η φωνή σου...."Ήρθες".

Σε κοίταξα. Το πρώτο βλέμμα ξεκίνησε αυτό που συχνά μου αρέσει να λέω... "μια βόμβα Θεού".Είχα την αίσθηση ότι τα πόδια μου βούλιαζαν. Βούλιαζαν στο απέραντο γαλάζιο σου που απορροφούσε κάθε κομμάτι μου. Κάθε μου σκέψη. Μόνο αργότερα - πολύ αργότερα είναι η αλήθεια - κατάλαβα ότι βούλιαζα σε μια κινούμενη άμμο.

Τα σημάδια ήταν εκεί, μα εγώ τα ερμήνευα όπως ήθελα. Την δυσκολία να πάω εμπρός την ερμήνευα σαν κατανόηση στις ανάγκες σου. Να κάνω πίσω, σαν πράξη θάρρους. Μαχόμουν για ότι πίστευα πως άξιζε.
Συχνά ένιωθα την ανάγκη να αλλάξει κάτι, να υπάρξει κίνηση στην στασιμότητα, μα όσο περισσότερο προσπαθούσα, τόσο πιο γρήγορα βούλιαζα. Στην απορία, στην απελπισία, στην θλίψη...
Η άμμος της ψυχής σου κατάπινε σιγά σιγά την υπαρξή μου, μα εγώ ακόμα το πάλευα.

Μόνο αργότερα - πολύ αργότερα, όπως σου είπα - να...σαν χτες ας πούμε...όταν η άμμος σου γέμισε το στόμα μου και βουβάθηκα, όταν σκέπασε την μύτη μου και αγωνιούσα για μια ανάσα, όταν μπήκε στα μάτια μου και τα δάκρυα έτρεξαν ποτάμι να την καθαρίσουν...ένιωσα μια πεταλούδα να φτερουγίζει από πάνω μου. Η ψυχή που σου δόθηκε ... τελικά εγκατέλειπε. Κι ο κύκλος σκοτείνιαζε και σκοτείνιαζε....

Δεν ήσουν ποτέ εκεί. Δεν υπήρξε ποτέ φωνή. Κάποιες κατάρες μόνο που ακούστηκαν στην αρχή σαν ευχές   "αχ και να ερχόσουν".

Αναρτήθηκε από την EvenStar

What's true in our minds is true, whether some people know it or not.

Τα άστρα που αντανακλούνται

Με ορμήνεψαν να κοιτώ χαμηλά, εκεί που τα πόδια μου

πατούν στον  νερόλακο και να βλέπω την λάσπη.

Μα εγώ σήκωσα τα μάτια μου ψηλά,

κάπου ανάμεσα στο χώμα και στον ουρανό

και είδα στον νερόλακο…

τα άστρα που αντανακλούνται.

Αναρτήθηκε από την Island Angel

Hurt me with the truth but never comform me with a lie !